Drama.

Ik heb af en toe wel nood aan een portie drama. En meestal veroorzaak ik dat drama zelf. Drama-queen in hart en nieren, zeg maar. Ik heb er niet het minste probleem mee om van een klein akkefietje iets gigantisch groot te maken. Ik maak in een-twee-drie van een mini-mug een mega-olifant. Echt. Dan zijn de sprankeltjes geluk en blijdschap en vrolijkheid ver te zoeken, geloof mij.

Zo kan ik echt chagrijnig worden van regenachtige dagen en van te weinig zon. Ik kan uren zagen over sneeuw en ijzel. Ik roep af en toe redelijk luid tegen mijn computer als hij het weer eens niet doet. Balen als een stekker als vrienden of vriendinnen of familie iets afzeggen: check.  En dan kan ik soms best gemeen uit de hoek komen (sorry allemaal). Eten dat ik niet zo echt mijn meug is en ’s avonds op het menu blijkt te staan, kan mijn humeur verpesten. Ik zeur over het feit dat een of andere knapperd niet terug stuurt wanneer ik dat wil. Of als dit niet snel genoeg gebeurt. Ik loop een hele dag te mopperen als mijn schoenen niet honderd procent bij de rest van mijn nauwkeurig uitgekiende outfit passen. Platte band en ik kan niet naar de fitness: lang gezicht. Ik ben boos op mijn kat als ze met haar modderpoten op mijn versgewassen, witte lakens springt.  Het kledingstuk dat ik wou aandoen zit in de was, veroorzaakt gegarandeerd even slecht gezind rondlopen.

En al deze dingen zijn, op zijn minst toch even, liefst de schuld van iemand anders. Volgens mij dan toch.

In al deze dingen, en in nog andere dingen, maar ik limiteer de opsomming kwestie van niet helemaal als een onredelijk monster over te komen, kan ik mij dus werkelijk enorm druk maken. Maar echt echt enorm enorm druk. Totaal belachelijk. Redelijk onredelijk. En absoluut overbodig. Maar ik doe het wel. Tot er iets gebeurt. Niet iets klein. Geen akkefietje. Iets groot. Iets dat je wereld even helemaal op zijn kop zet. Iets waar je je verschrikkelijke zorgen over maakt. En terechte zorgen. Iets met iemand die je graag ziet, al je hele leven lang. Een echt drama dus. En dan besef ik dat ik toch helemaal niet zo dol ben op drama. En dat dat drama van alledag eigenlijk geen drama is. Eerder wanna be-drama.

Opeens vind ik het niet erg dat mijn kat mijn lakens smerig maakt. Doet het me niets dat mijn wit hemd in de was zit, dan doe ik wel gewoon een blauw of een zwart hemd aan. Op dat moment zeg ik zelf afspraken af. Dan zie ik het verschil tussen zonnige en regenachtige dagen amper. En dan is een trage computer even niet het einde van de wereld. Ik heb blijkbaar af en toe een echt drama nodig om te beseffen dat het allemaal zo erg niet is. Dat vuile lakens, ongestreken hemden, schoenen die niet perfect bij de rest passen en uitgestelde fitnessbeurten er allemaal niet echt toe doen. Af en toe heb ik echt drama nodig om te beseffen dat geluk in de kleine dingen zit. En dat je moet genieten. En lachen. En profiteren. Van het leven, want soms hangt dat leven echt aan een zijden draadje.

Maar ik weet het weer. Mijn beide voeten staan weer op de grond. Dus dat echte drama, dat mag toch wel even wegblijven nu. En dat wanna be-drama, dat ga ik proberen weg te houden. En dit keer meen ik het.

Lekskes,

Ann-Sophie

17 gedachtes over “Drama.

  1. ja ik herken het gelukkig niet , ben niet zo modieus en heb geen kat
    en als pc of wat ook niet werkt zal ik me er niet druk om maken , heb al lang geleden geleerd dat het toch niet helpt en ik moet om mijn adem letten en zo ergdruk maken is daar niet goed voor 🙂

    Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s