Schooltrauma’s.

Er moest gestudeerd worden deze week. En dit weekend. Dinsdag staat een examen afleggen op mijn planning, voor ’t werk. Het is dus niet de bedoeling dat ik dat gewoon ga afleggen. Het is wel absoluut de bedoeling dat ik er iets van bak. Meer zelfs dan er gewoon iets van bakken. Slagen met vlag en wimpel, dat moet er gebeuren. Ik kan niet zeggen dat ik dat nu zo geweldig plezant vind, dat studeren, maar ik vind het minder erg dan vroeger. Ik vind het precies toch een tikkeltje gemakkelijker om een evenwicht te vinden tussen inspanning en ontspanning. Dat ik me niet door een ellenlange blokperiode moet worstelen zou er natuurlijk ook iets mee te maken kunnen hebben. En dat ik iets volwassener geworden ben ook. Wat moet dat moet. Even doorbijten en ik ben er vanaf. Even blokken en daarna kan ik ’s avonds na het werk met mijne luie kont weer gewoon in de zetel ploffen. Of met mijn iets minder luie kont met vrienden en vriendinnen afspreken voor eten en drinken. Of met mijn helemaal niet luie kont naar de fitness trekken. In elk geval, gewoon mijn zin doen. Maar dat studeren doet me dus denken aan vroeger. Aan schooltijd en schoolmomenten. En aangezien studeren nog steeds niet mijn hobby is, denk ik aan de minder leuke schoolse dingen.

Begrijp me niet verkeerd, ik vond mijn schooltijd geweldig. Zowel de lagere school en de middelbare school als de jaren erna op de hoge school. En ik heb er massa’s goeie herinneringen aan, maar er waren ook een paar dingen die ik vreselijk vond. Die ik haatte. Uit de grond van mijn hart. Schooltrauma’s. Maar die horen er nu eenmaal bij.

Lopen. Ik ben van nature geen sportieveling. Balsporten en turnen en touwtjespringen en zwemmen deed ik heel graag. Maar lopen, ik haatte dat. Niet per se het lopen an sich, maar alles wat er bij hoorde. Bij mooi weer maakte elke turnleerkracht het zich graag gemakkelijk. Dan trokken we in ons turnpak steevast naar het stadspark. Wit t-shirt en blauwe short. Niks mis mee zou je denken, maar niets was minder waar. Dat witte t-shirt was er eentje zonder vorm dat je kocht wanneer je twaalf was toen er daar bovenaan nog niet veel meer dan twee ontstoken muggenbeten te bespeuren waren. Nogal kort en wijd aan de buik en veel te strak aan de heuveltjes van Erika. Die short kocht je ook wanneer je twaalf was. Enkele jaren later kroop die dus kei hard omhoog of tussen je billen. In dat stadspark lag bij mooi weer ook menig student te zonnen of te blokken in het gras. Studenten zijn voor schoolmeisjes het toppunt van sexyness. En schoolmeisjes in ongelooflijk mooie turnpakjes zijn voor studenten het toppunt van spot. Als je al geen rode kop kreeg van het lopen, dan was het wel van de schaamte.

Lezen. Ik lees graag. Heel graag zelfs. Wel wat te weinig naar mijn goesting, maar dat doet hier nu niet ter zake. Ik lees graag waar ik zin in heb. Een boek of bundel dat mij aanspreekt. De ene keer iets licht en luchtig, de andere keer wat zwaardere kost. Op school was er niet veel kiezen aan. De klassiekers moesten en zouden de revue passeren. Kaas, Lijmen en Het Been van Willem Elschot. Het gezin van Paemel van Cyriel Buysse, Vallen van Anne Provoost, Max Havelaar van Multatuli en uiteraard ook nog iets van Claus, Reve en Mulish. Dat zijn allemaal monumenten van boeken en monumentale auteurs, maar ik had er een broertje de dood aan. Ik heb niet een van die boeken echt gelezen, ik was dolgelukkig met alle samenvattingen die ik op internet vond. Die waren net voldoende om er door te zijn op de bijbehorende test. Mijn ouders moesten deze boeken lezen, sommige zelfs al mijn grootouders. Ik heb niets tegen een beetje cultuur, maar voor mijn zestienjarige zelf was dat veel te zware kost. Ik wil ze graag eens lezen, die boeken. Echt lezen, niet gewoon weten wat er in staat omdat tientallen andere scholieren het mij verteld hebben. Maar als ik in zo’n boek begin te lezen komt dat boekentrauma weer helemaal terug. Ik pleit dus voor wat minder zware kost en wat meer afwisseling qua lectuur op de middelbare scholen. Je eet toch ook niet elke dag rosbief in portosaus met gratin dauphinois? Een salade is af en toe meer dan voldoende.

Museums. Een streepje kunst en cultuur moet kunnen. En ik vertoef wel graag in een museum. Het zijn vaak prachtige imposante gebouwen of verborgen parels in een stad. Ik hou ook wel van wat kunst. Maar op mijn eigen tempo. Vind ik iets mooi, blijf ik wat langer staan en lees ik er wat over. Is het werk in kwestie geen spek voor mijn bek, dan wandel ik snel naar het volgende. Als we met school een museum bezochten was dat anders. We kregen vaak een ellenlange, saaie uitleg van een zo mogelijk nog saaiere gids. Lachen en praten, zelfs fluisteren, waren absoluut verboden. Boekjes met onmogelijke vragen over het waarom en andere idioteriën moesten steevast ingevuld worden. Met potlood, zodat de dag erna in de klas het enige juiste en alleszeggende antwoord kon ingevuld worden. In pen dan. Kunst en juist of fout gaan in mijn ogen al niet samen. En waarom ik iets mooi vind kan ik meestal niet zeggen. Ik zie dat, ik ervaar dat, ik voel dat. En wat een ander mooi, indrukwekkend, imposant of fantastisch vind, vind ik over het algemeen maar niks. En vice versa. Museumbezoeken met school leidden steevast tot discussies, die ik uiteindelijk moest opgeven, wou ik er op’t einde van’t jaar nog door zijn.

Toetsen van godsdienst. Godsdienst was een enorm interessant vak, zeker in de hogere jaren. Inzichten over verschillende godsdiensten, volkeren en culturen passeerden de revue. Het vak bood ook plaats aan wat filosofie en aan gesprekken over onderwerpen allerhande. Geweldig en plezant. Tot het toets was. Dat was ook steeds geweldig en plezant. De leerkracht stelde de vraag wat ik dacht over een onderwerp dat zopas ter sprake gekomen was. Ik schreef telkens een hele onderbouwde epistel. Dit was telkens niet goed. Geen enkele leerkracht godsdienst vroeg ooit naar mijn mening. Neen, het was uiteraard, logischerwijs en vanzelfsprekend de bedoeling dat ik op de vraag hoe ik dacht over iets, antwoorde wat de leerkracht dacht. Want wat een leerkracht godsdienst dacht, was de enige echte waarheid. Ik heb dat nooit willen doen. Ik hield koppig vol mijn eigen mening te delen op allerlei toetsblaadjes. Mijn punten bleven dan ook koppig laag.

Soep. Ik vind soep iets geweldigs lekker. Het is gezond en het smaakt altijd. En het is poepsimpel om te maken, maar echt poepsimpel. Groenten, water, wat kruiden en klaar. Op school was er ook soep. Elke dag. En elke dag trok die soep op niets. Maar echt op niets. T’is dat er een kaartje bij was waarop stond welke soep er zich in mijn soepkom bevond, anders zou ik het nooit geraden hebben. Van de lagere school over de middelbare school tot op de hoge school, de soep trok nooit op iets. Basisvereiste bij het aannemen van een schoolkok is blijkbaar dat hij absoluut geen soep mag kunnen maken.

En dan waren er nog stinkende kleedkamers, de duffe lockers, leerkrachten die last hadden van een overmatige speekselproductie, klaslokalen die uitkeken op een makrt vol terrasjes en cafés, toezichters die altijd opdoken op verkeerde momenten, poetsbeurten en leerkrachten met okselvijvers waarbij die van Alain Vandam van Het Eiland verbleken.

Ze vallen al bij al nog mee, mijn schooltrauma’s. Van die kleine dingen heb ik hooguit af en toe een nachtmerrie met okselvijvers tot gevolg, maar niets dat een beetje deo niet kan verhelpen.En verder wordt er nu toch gelopen, gelezen en soep gegeten. Ook musuems bezoek ik af en toe, en mijn mening, die verkondig ik nog steeds. Heb jij van die schooltrauma’s?

Lekskes,

Ann-Sophie

 

 

7 gedachtes over “Schooltrauma’s.

  1. Ik droom nog regelmatig dat ik het verkeerde examen geleerd heb, te laat ben op een examen, of het juiste lokaal niet vind, hoewel ik dat nooit voorgehad heb…
    De trap van steen en wolken is zo’n boek dat we ooit moesten lezen en dat ik zelfs nooit van dicht gezien heb. Mijn ergernissen (ergernissen, ik zou het geen trauma’s noemen) lopen nogal parallel met die van jou. Eentje mag er nog bij: taalfouten in cursussen, en dan vooral het verkeerde gebruik van die en dat…oh boy!

    Like

  2. hahaha, leest heerlijk weg, Ann-Sophie!
    Ik kan me die trauma’s best inbeelden. Godsdienst zeg! Een vak dat ze best hadden mogen afschaffen, maar in een katholiek college was dat een must helaas…
    Gelukkig heb ik er geen trauma aan overgehouden, aan mijn schooltijd. Maar die ligt intussen al zo’n 36 jaar achter mij… 😉

    Like

  3. Hahaha, ik heb ferm gelachen met je blog 🙂 Ik heb eigenlijk geen trauma’s, behalve eentje. Ik heb 6 jaar gestudeerd (vrijwillig hoor, na mijn eerste diploma wilde ik nog niet stoppen, want de tweede richting leek me veel te interessant om het niet te doen), maar ik heb tijdens die 6 jaar 12 maanden verschrikkelijk afgezien. Die maand examens (tweemaal per jaar, 6 jaar aan een stuk) waren echt de hel. Ik heb vreselijk veel last van faalangst, waardoor ik tijdens die periode letterlijk kilo’s vermagerde van de stress, ik sliep nog amper en kon echt van niets genieten. Vreemd eigenlijk, want ik heb nooit een herexamen gehad omdat ik te weinig had geleerd of een ex(slechts één keer, wegens te groot liefdesverdriet). Het trauma is zelfs zo erg dat ik

    Like

  4. Hahaha, ik heb ferm gelachen met je blog 🙂 Ik heb eigenlijk geen trauma’s, behalve eentje. Ik heb 6 jaar gestudeerd (vrijwillig hoor, na mijn eerste diploma wilde ik nog niet stoppen, want de tweede richting leek me veel te interessant om het niet te doen), maar ik heb tijdens die 6 jaar 12 maanden verschrikkelijk afgezien. Die maand examens (tweemaal per jaar, 6 jaar aan een stuk) waren echt de hel. Ik heb vreselijk veel last van faalangst, waardoor ik tijdens die periode letterlijk kilo’s vermagerde van de stress, ik sliep nog amper en kon echt van niets genieten. Vreemd eigenlijk, want ik heb nooit een herexamen gehad omdat ik te weinig had geleerd of een examen niet goed kon (slechts één keer, wegens te groot liefdesverdriet). Het trauma is zelfs zo erg dat ik, zonder overdrijven, alweer hartkloppingen kreeg toen ik mijn jongste broer zag blokken…

    Like

  5. Ik heb weinig schooltrauma’s. Maar de leerkrachten godsdienst… dat ging vaak een beetje fout bij mij… 🙂 nochtans vond ik dat een superinteressant vak, maar de mensen die het gaven… grrr!!

    Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s