Ieder pondje…

11078245_10205699506580747_1523901904205151117_nDik en dun zijn, is op dit moment een trending topic in de media. ‘Belgische vrouwen de dikste van Europa’, ‘Maagverkleining vanaf 16 jaar moet kunnen’, ‘Voor- en nafoto’s van vrouw na maagverkleining’ zijn maar enkele voorbeelden die de voorbije twee dagen opdoken in krant, tijdschrift en op sociale media. Hoe alles verwoord wordt, stoort me. Mateloos. Hoe mensen daarop reageren stoort me nog meer. Mateloos in’t kwadraat. Stereotypen en mythes, er wordt maar mee gegooid. Je moet niet iedereen over dezelfde kam scheren. Iedereen is anders. Niet alles is negatief. Alles bestaat in verschillende soorten en maten. Ook mensen. Iedereen heeft wel een mening over de dikkerds onder ons, een ongezouten. Maar weinigen begrijpen de problematiek en psychologie van die dikkerds. Ik ben ze grondig beu, die mythes en stereotypen. Dikke mensen zijn geen monsters. Dikkerdjes zijn niet altijd marginalen. Maatjes meer zijn niet allemaal luier dan lui. Plus sizers hebben ook een ruggengraat en karakter. Echt.

Ik ben dik van te eten. En ik heb het te ver laten komen. Dat is zo. Helemaal akkoord. Maar ik eet niet enkel fast food. Ik eet ook groenten en fruit. En couscous en quinoa en andere gezonde dingen, net zoals de healthfreaks. Ik eet gewoon graag. En tot voor kort ook te veel. Ieder pondje ging door mijn mondje. Lijkt simpel. En toch wil ik daar nog iets over zeggen. Geen excuses. Eerder een kanttekening. Ik werd de eerste keer op dieet gezet toen ik een paar maanden oud was. Ervaring met gesukkel met het gewicht van kleins af aan. De koekjes en bananen werden uit het recept voor mijn fruitpap geschrapt. Te veel caloriëen. Ik werd daar dik van. Het is dus ook een beetje erfelijk. Daarnaast, en dat is zeker ook erfelijk, eet ik gewoon verschrikkelijk graag. Ik hou daar echt van, van goed eten en drinken. Ik vind dat genieten. In de hoogste graad. En die combinatie maakt dus dik. Het is allemaal niet zo simpel.

Niet elke dikkerd heeft een pestverleden of sluit zich op en leeft als couchpotato. En dat begrijpen mensen niet. Helemaal niet. Ik ben op dieet, en al heel wat afgevallen. Mensen zien dit en willen hier, te pas en te onpas, een praatje over maken. Ik krijg meer dan regelmatig de vraag of ik mij al beter in mijn vel voel. Of dat alles al beter gaat. En andere dingen. En dat begrijp ik niet. Van zo een vraag schiet ik echt uit mijn vel. Dan breekt mijn klomp. Ik schrok al enkele keren van wat goeie vrienden over mij dachten, of misschien nog denken. Ik voelde mij altijd goed in mijn vel. En ik vond dat alles al goed ging. Maar dat kan blijkbaar niet. Ik ben dik, nu al iets minder, en gelukkig. Maar dat mag blijkbaar niet. Ik ben nooit gepest. Ik heb veel vrienden. Jongens en meisjes. Sommigen ken ik al lang, anderen nog maar heel recent. Ik leer graag, en vaak en veel, nieuwe mensen kennen. Ik werk. Ik heb al een paar dingen gedaan, maar altijd dingen die ik graag deed en wou doen. Ik sport. Ik loop en doe van die challenges om alles wat strakker en steviger te maken. En af en toe wordt er gezwommen. Ik miste vroeger ook nooit een turn- of zwemles. Ik vond dat plezant. Ik ga uit. In cafés en discotheken. Tot ’s ochtends. Ik dans. Soms ook op de toog. Ik ga graag shoppen. En dan koop ik ook kleren, niet enkel schoenen omdat die zogezegd altijd passen. Schmink en co zijn zeker niet onbelangrijk in mijn leven en ik doe altijd mijn best om er picobello uit te zien. Ik heb vriendjes gehad. En avontuurtjes. En ik Tinder. Kort samengevat wil ik dus zeggen dat dik zijn mij nooit tegenhoudt om iets te doen. Ik heb er geen psychologische trauma’s van. Ik ben geen sukkeltje, of een muurbloempje of een beroepszetelhanger. Net zomin als vele andere mensen met overgewicht.

 Dat ik een maatje meer heb, of een plus-size meisje ben weet iedereen. Iedereen die me leest, kent en ziet. Dat is zo. En dat ik nu aan het diëten en aan het sporten ben, is ook geen geheim. Wat ik echter aan velen niet verteld heb, is dat ik voor dat diëten een hulplijn heb ingeschakeld. Of meerdere zelfs. Een heel team. En daarmee bedoel ik niet enkel een diëtiste of fitnesscoach of huisdokter. Een aantal maanden geleden maakte ik de keuze om voor een maagverkleining te gaan. Niet omdat ik niet gelukkig was. Het was gewoon tijd om er iets aan te doen. Op het dik zijn an sich na, was ik nog helemaal gezond. Nevenverschijnselen als hoge bloeddruk, suikerziekte en andere typische kwaaltjes waren nog niet te bespeuren. En dat wou ik graag zo houden. Het werd dus een Gastric Sleeve. Een drietal maand geleden was het dan zover. Mijn maag werd een maagje. De verdere medische details bespaar ik u. Dus ook op dit vlak ben ik een ervaringsdeskundige.

Die zogezegde gemakkelijkheidsoperaties zijn helemaal niet altijd zo gemakkelijk.  Ik vond dat een moeilijke beslissing om te nemen. Ze ging ook niet over één nacht ijs. Ik heb er zelfs jaren over gedaan. Daarbuiten vond, en vind, ik dat nog vaak verschrikkelijk moeilijk om te vertellen. Net door al die mythes, stereotypes en vooroordelen. Sommige vrienden en kennissen weten het, na drie maand, nog steeds niet. Ook dit stukje tekst heb ik al duuzend keren getypt en duuzend-en-een keren gewist. Waarom ik het vandaag dan wel wereldkundig maakt, vraag je je af? Omdat ik boos ben. En kwaad. En teleurgesteld. En op mijn tenen getrapt. Zo’n operatie is echt geen gemakkelijkheidsoplossing. Het is een ruggensteuntje, een hulpmiddeltje. Het allergrootste deel moet je nog steeds zelf doen. En vooral, blijven doen. Je moet nog steeds op je eten letten en sporten. Ook krijg je zo’n operatie niet zomaar, omdat je je eventjes te dik voelt of graag slank wil zijn. Een hele resem onderzoeken en nog meer gesprekken met specialisten allerhande gaan dit vooraf. Daarbij houdt een operatie altijd risico’s in en is de een kans op complicaties niet onbestaande. Ook dat is belangrijk om te weten. Zo’n operatie is voor het leven, niet gewoon voor even.

Alleen kan ik al die vooroordelen, helaas, de wereld niet uithelpen. Maar ik wou wel, op zijn minst, mijn kijk op de zaak toelichten. Het moest me van mijn hart. Mijn mening, die van een ervaringsdeskundige, diende dringend gedeeld te worden. Met jou. En met de rest van de wereld. Want ik ben boos. En kwaad. En teleurgesteld. En op mijn tenen getrapt. En nog zoveel meer. En als er hierdoor, al is het maar door één iemand op deze hele wereldbol, iets positiever en iets minder veroordelend en vooroordelend gedacht wordt over de dikkere medemens, dan maakt mij dat oprecht gelukkig. En blij.

Lekskes,

Ann-Sophie

45 gedachtes over “Ieder pondje…

  1. ja een goed blog , ben het geheel met je eens
    de maatschappij oor eb veroordeeld zonder vragen
    ik heb een behoorlijk buikje , ja van het bier zeggen ze dan , ik eet ook redelijk gezond , beweeg heel erg veel , bij mij is het zo is mij wel verteld op een best aardige zin
    ” als er wat knaagt , gaat men knagen ”
    nu zorgen waren en zijn er nog , dus dat is de reden , en niet alleen het pintje
    suc6
    lieve groet , karel

    Liked by 1 persoon

  2. Mijn tante en nichtje hebben het ook gedaan.
    Het is ook klote..als zij een ijsje eten zie je iedereen kijken.
    Ik “mag” hele magnums wegwerken en zakken met friet en geen mens kijkt er van op.
    Knuffel

    Like

  3. Gastric Sleeve is hetzelfde als Gastric Bypass, of is er toch nog een verschil? En mag ik je dan nog een persoonlijke vraag stellen? Was je BMI dan zo hoog dat deze operatie noodzakelijk was (en terugbetaald wordt enzo)? (Je hoeft niet te antwoorden, he, maar ik dacht dat je voor zo’n operatie een extreem hoog BMI moest hebben en dat ik het niet zou kunnen, ondanks mijn ‘dik zijn’.)

    Like

    1. Neen. Gastric Sleeve is iets anders. Bij een Bypas nemen ze een stuk maag en een stuk darm weg. Doordat ze dat stukje darm wegnemen kan je lichaam minder calorieën opnemen. Bij een gastric sleeve nemen ze enkel een stuk van je maag weg, en van je darm blijven ze af. Je maag wordt een soort van buisje, een sleeve.
      Mijn BMI was inderdaad zo hoog. Daarmee dat ik zei: het was tijd, nu was het allemaal nog omkeerbaar zonder nare gevolgen de rest van mijn leven.
      Vandaar mijn keuze. 🙂

      Liked by 1 persoon

  4. Mooi logje, knap van je en met plezier gelezen, MAAR we moeten de dingen ook wel zeggen zoals ze zijn. Jij doet veel moeite, maar er zijn er velen die dat niet doen.

    Het is alleen jammer dat die velen het algemeen beeld over “dikke” mensen vertegenwoordigen.

    Like

    1. Ja, er zijn er die zorgen voor dat negatieve beeld. En sommigen doen geen moeite, maar ergens denk ik ook wel dat dat een vicieuze cirkel is en hoop ik dat er toch nog heel wat mensen moeite doen om voor zichzelf te zorgen, ondanks hun overgewicht. 🙂

      Liked by 1 persoon

  5. Ik heb het puur gedaan om mijn fibromyalgie onder controle te krijgen. Ik heb nu veel minder pijn en heb meer energie. En het resultaat op dat vlak is verbazend. Dat ik zoveel ben afgevallen is mooi meegenomen. Maar ik ga nu ook niet onder de 70 kg gaan. Ik weeg nu 76.7. Nog twee kilo en ik heb een goed bmi. En niets maagverkleining voor mij, zou ik nooit doen.

    Liked by 1 persoon

    1. Dat vind ik heel knap van je! Chapeau. En ook super voor jou dat je je nu zovel beter voelt.

      Ik heb ook lang over die maagverkleinig getwijfeld. Een aantal jaar geleden zei ik ook dat ik dat nooit zou doen, maar kijk, het is nu zo gebeurd. Ik heb die keuze bewust gemaakt, gewoon omdat ik dat ruggensteuntje nodig had om erin te vliegen. Zonder hield ik het nooit vol.

      Like

  6. Ik vind het héél moedig dat je dit met ons wil delen. Al dat geoordeel over anderen, het is niet te doen. De enige reden dat je voor zoiets kiest moet zijn voor je eigen gezondheid. En dat het geen gemakkelijkheidsoplossing is daar ben ik zeker van. Gewoon naast je neerleggen wat er gezegd en gefluisterd wordt. Al is dat niet altijd makkelijk

    Liked by 1 persoon

  7. Wat dapper. Want de ingreep die je hebt ondergaan is niet zonder risico’s.
    Ik wens je een goed herstel en een gezond continueren van je pad. Dank je wel voor het delen. Ik vind je moedig.

    Like

  8. je hebt gelijk, Ann-Sophie. Veel mensen vinden het soms zielig om te zien dat sommige mensen “zich laten gaan”, terwijl dit in veel gevallen helemaal niet zo is. Groot gelijk om je gedacht hierover eens te zeggen. Het opent onze ogen!

    Like

  9. Mensen die zoals jij (en mezelf) graag (te)veel eten, hebben een soort verslaving. De enigste verslaving waar je niet volledig kan van afkicken, want je moet wel blijven eten.

    En ja het stereotype beeld van de luie dikkerd wordt iedere dag in beeld gebracht. En ‘veroordeeld’…
    Iemand met anorexia heeft op dat meer begrip, terwijl ze beiden last hebben van een eetstoornis.

    Ik wens je iig succes met de verdere reis richting lagere BMI.

    Like

  10. Ongelofelijk véél te herkenbaar… Volgens mij is een kind op dieet zetten nooit een goed idee, ik had er eetbuienvaan te danken en heb nog NOOIT een deftig eetpatroon gehad. Niettegenstaande was ik voor de kindjes een fantastische sportster en zit ik geen dag stil. En net zoals bij jou was populariteit nooit een probleem. Mijn enige angst is dat ik ooit de rekening zal betalen van al dat gewichtgedoe 😞 alvast heel veel succes met alles en dikke duim voor je berichtje 😊

    Like

  11. Ik kon er vroeger kwaad om worden dat mensen onomwonden tegen mij zeiden (of nu nog zeggen over die periode) dat ik te mager was en dat dat lelijk was. Tegen iemand met overgewicht was het taboe om iets gelijkaaardig te zeggen, maar tegen iemand met ondergewicht mogen zo’n dingen blijkbaar wel gezegd worden terwijl ik daar evenmin zomaar effe iets kon aan doen en mij dat even hard kwetste. Bizar, het oordeel van mensen.
    Wat betreft maagverkleiningen: ik ken verschillende mensen die dit ondergingen. Ik heb hun jarenlange strijd met de weegschaal gezien en daarna de vele ongemakken door complicaties na de operatie, of gewoon door het feit dat ze voortaan maar kleine porties aankunnen en dus heel vaak moeten eten. Door mijn snelle stofwisseling moet ik ook heel vaak eten en kan ik nooit onvoorbereid de deur uit (lees: altijd eerst nog iets eten voor vertrek en een handtas vol noodvoorraad stoppen voor on the road om ‘appelflauwtes’ te counteren), dus ik vind daar niks gemakkelijkheidsoplossing aan, zo’n operatie. Daar gaat een lange lijdensweg aan vooraf, en daarna is het ook niet altijd makkelijk. Als ik ooit beslis om te stoppen met roken, zal dat aartsmoeilijk zijn, maar ik hoef niet geconfronteerd te worden met sigaretten als ik niet wil. Eten kan je echter niet ontlopen, dus dat blijft in sommige gevallen een levenslange moeilijke relatie.
    Ik ben oprecht blij voor je dat je het hebt aangedurfd en het hier openlijk durft te schrijven. Hopelijk helpt het mensen om genuanceerder te kijken naar dit thema, want het is veel minder zwart-wit of makkelijk dan velen denken. Veel succes de komende maanden!

    Like

  12. Pingback: My name is blonde

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s