Slecht gezind.

Meestal  ben ik goed gezind. En als ik boos word, ben ik heel even boos, maar niet lang. Gewoon even heel boos zijn en dan terug normaal doen. Mijn humeur slaagt zelfs niet altijd om als ik boos ben, dat doet niets aan de mood van de dag.

Vandaag ben ik niet goed gezind. Slechte dag. Met het verkeerde been uit bed gestapt. Omdat ik slecht geslapen had. En omdat het vroeg was. En omdat er vreselijk onaangename dingen op mijn programma stonden. En ook gewoon omdat ik me niet helemaal lekker voelde. Maagpijn. Buikpijn. Bah. Wat het nog erger maakte, was het lezen van Facebookreacties op een krantenartikel. Over een moeder die scha en schande schreeuwt over het CLB en medisch onderzoek. Ze wordt op het matje geroepen en moet de afwezigheid van haar kinderen verklaren en ze vindt dat niet kunnen. Maar echt niet. De media wordt dan maar ingeschakeld. Want medisch onderzoek is ouderwets, niet meer van deze tijd. En vies en pervers. Want een vreemde dokter kijkt naar je kind in zijn ondergoed. Moord en brand. De reacties van lezers hierop zijn nog meer moord en brand. Walgelijk. En ik ben het totaal niet eens met die onzin. Maar echt totaal niet.

Ik ben vroeger elk jaar naar het medisch onderzoek geweest. Elk jaar opnieuw stond ik in mijn nieuwste slipje en onderhemdje in die gang. Samen met de andere meisjes van mijn klas. Want jongens en meisjes gingen apart. Wachten tot het mijn beurt was om gewogen en gemeten te worden, oor- en oogtests te ondergaan en de nodige spuitjes te krijgen. En ik vond dat niet leuk. Die gang was koud en die dokter zei elk jaar opnieuw dat ik te dik was. Wat ook zo was. Elke andere dokter zei dat trouwens ook. En soms stelde die dokter rare vragen. Allé, raar, eerder moeilijk. Vragen waar ik eens moest over nadenken, waar ik niet direct een antwoord op wist. En die oortest vond ik verwarrend, ik hoorde overal piep en tuut.

En toch heb ik goeie herinneringen aan het medisch onderzoek. Op verschillende manieren. Om te beginnen was dat een daguitstap. Met de hele klas vanuit het dorp naar Leuven. Met de bus. Feest. En dan mochten we film kijken. Een hele namiddag. En kleuren en spelen, met je klasgenoten. Dubbel feest. Ook ongegeneerd en megaveel babbelen was geen probleem. Nog eens feest, voor mij zeker. En we moesten zeker geen taken en rekensommen en zinsontledingen maken. Trippel feest. We mochten ook lekkere dingen meenemen om te eten en te drinken. We mochten zelfs snoepen. Megafeest.

Er waren in mijn klas ook enkele kinderen die niet mee moesten of mochten naar dat medisch onderzoek. En op voorhand dacht ik: verdorie mama, ik vind u niet leuk want ik moet wel naar’t medisch onderzoek en die anderen zijn geluksvogels want die moeten niet gaan. De dag na het medisch onderzoek dacht ik daar helemaal anders over. Wie niet mee was, had veel gemist. De laatste roddels, de laatste huwelijken en scheidingen bij de prille kalvergeliefden en de hotste trends qua speelplaatsspelen. Het was dus ook iets sociaal, dat medisch onderzoek. Verder vond ik het ook veel minder erg als kind om een spuitje te krijgen samen met de anderen. Iedereen kreeg een prikje. En dan een speelgoedje. Iets onnozels en klein, maar toch leuk. Bij die spuitjes had ik een heel erg fel een samen-staan-we-sterk-gevoel. En daarna konden we speelgoedjes ruilen en wisselen.

Medisch onderzoek hoort dus gewoon bij de schooltijd. Het is een noodzakelijk kwaad dat eigenlijk best wel plezant is. En nuttig. Dat is het ook. Kwaaltjes, afwijkingen en andere dingen die niet oké zijn worden vroegtijdig opgespoord. Spuitjes worden up to date gehouden. Allemaal in een keer. Wreed gemakkelijk allemaal. Toch gemakkelijker als een bezoekje aan én de huisarts én de oogarts én de oorarts én de kinderarts. En die dokters zijn helemaal niet verschrikkelijk en eng. Of toch niet verschrikkelijker en enger dan andere dokters. Ik ga nooit graag naar de dokter, je gaat daar namelijk alleen naar toe als er iets scheelt. Nooit leuk. En dat dat pervers (dat zijn ook dokters, die hebben net als je huisarts zeven jaar gestudeerd en die eed afgelged) is en dat het clb slecht (iedereen maakt fouten) is en dat spuitjes de mensheid omzeep helpen (ik sterf liever niet aan een ziekte die te voorkomen is), daar wil ik het nog niet eens over hebben, kwestie van niet helemaal slecht gezind te worden.

En jij? Waar word jij slecht gezind van? En wat vind jij trouwens van dit hele debat? Trauma’s? Of hoorde ook voor jou dat medisch onderzoek er gewoon bij?

Lekskes,

Ann-Sophie

17 gedachtes over “Slecht gezind.

  1. Het hoorde er gewoon bij. Ik vind het ook wel spannend hoor, destijds. Stond je dan met zijn allen inderdaad in he hemdje en onderbroekje. Bij mijn eigen kind vond ik het alleen maar prettig. Gewoon een check up. Niets mis mee toch?
    Belachelijk hoe sommige mensen soms kunnen reageren.
    Weer wat nieuws zeker. Hou toch op, schei toch uit hè;-)

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi
    Dat hoorde er gewoon bij voor mij zowel voor mijn kinderen…de minder gelukkigen werden er zo uitgepikt en door de controles veel leed bespaart…alleen daarvoor al is het goed die controle…
    Gezellig dat je even langs kwam…groetjes

    Like

  3. Aangezien ik altijd nogal mollig geweest ben, vond ik het medisch onderzoek nooit leuk (ik keek ZO hard op tegen de weegschaal). Maar trauma’s heb ik er niet bepaald aan overgehouden. Ik was ook verbaasd toen ik het bericht las in de krant, maar ja … er zijn altijd mensen die keet willen schoppen (en in de media willen komen). Leuk artikel!

    Like

  4. Ik vind het best belangrijk er worden toch vaak dingen ontdekt. Ik heb er ook geen trauma aan overgehouden hoor. En soms moet je ook wel wat de schoolartsen zeggen met een korreltje zou nemen. Mijn zoon was altijd te mager in verhouding met zijn lengte. Dat liet ik altijd maar langs me heengaan. En zulke reacties op FB, Tja ik heb ook FB maar als ik soms die dingen zie begin ik er helemaal niet aan. Zo ongenuanceerd vaak.

    Like

  5. Ik vond in het bekertje plassen redelijk memorabel. Na afloop van mijn plas kwam ik voorzichtig vanachter het gordijntje geschuifeld met een tot de rand toe gevulde beker. Hilariteit alom bij de klasgenootjes!

    Like

  6. Sorry hoor. Gezeur allemaal. Tegenwoordig wordt overal een drama van gemaakt. Ik mocht vroeger altijd met mijn zus samen. Dat was wel tof geregeld op school, dat je met je broertje of zusje mocht. Was het toch wat minder vervelend. En als het medisch onderzoek op school afgeschaft wordt en er wordt een kindje heel erg ziek of leest te lang door met slecht oogjes waardoor het altijd hoofdpijn heeft en daardoor slechte cijfers haalt en heel erg gepest wordt en vervolgens blijft zitten uiteindelijk een laag zelfbeeld daaraan overhoudt…. haalt adem….. dan hadden ze dat toch op zijn minst op de lagere school kunnen voorkomen! Wedden? Nee joh. Gezeur om niks. Ik durf op fb bijna niks meer aan te klikken, want ik word lichtelijk geïrriteerd van al die mensen die (net als ik nu) ongevraagd hun mening de wereld in werpen.

    Like

    1. Heb je helemaal gelijk in, dat tegenwoordig overal een drama van wordt gemaakt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik at zelf soms ook doe. :-s
      Wel leuk, dat dat bij jou zo geregeld was vroeger dat je met je zus mocht gaan, bij ons was dat gewoon per klas.
      Ik vind een ongevraagde mening meestal niet erg, maar het is vaak de manier waarop ze gegeven is. Ze moet toch een beetje onderbouwd zijn en respect voor de anderen is en blijft belangrijk! 🙂

      Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s