Public speaking.

10530915_10203669465991001_6745974867711441557_n

De voorbije dagen volgde ik twee verschillende opleidingen rond public speaking. Het was tof en leerrijk. Er werd gelachen en gezeverd en geanalyseerd en verbeterd. En veel geoefend. Goed dus. Maar het was vooral confronterend. Maar echt. Echt echt. Heel confronterend zelfs. Het ging over les geven en presentaties geven. Over dingen overbrengen. Over spreken voor een groep. Over kennis delen. Over leren speechen. Dingen naar mijn hart dus. Dingen die ik graag doe. Ik hou van communicatie, ik hou van spreken voor een groep, ik hou van lesgeven. En eerlijk gezegd dacht ik dat ik daar redelijk goed in was. Niet dus. Oke, neen, dat is niet helemaal waar. Ik ben er niet slecht in. Maar ik ben er anders in dan ik dacht. En da’s raar. We werden gefilmd. Halleluja. Confrontatie ten top, maar ik leerde wel heel wat dingen bij over mezelf. Dingen die ik eigenlijk niet wist. Of wel al wist, maar vergeten was. Here we go.

  • Ik hou voor een onverklaarbare reden mijn hoofd vaak schuin. Ziet er belachelijk uit.
  • Ik wijs vaak mensen of dingen aan. Ik weet dat wijzen onbeleefd is, maar ik doe het toch. Vreselijk.
  • Als ik praat leiden mijn wenkbrauwen een eigen leven. Ze gaan op en neer. Ook dat ziet er heel belachelijk uit.
  • Ik wist dat ik snel praatte. Maar zo snel, echt, een sneltrein is er niks tegen.
  • Als ik iets hoor dat niet helemaal mijn goesting is, rol ik met mijn ogen. Onbewust. En onbeleefd.
  • Ik ben een emotionele spreker. Ik vertel mijn publiek meer over mezelf dan ik denk.
  • Als iemand iets zegt dat me niet aanstaat, buig ik dat antwoord om tot dat het binnen mijn kraam en gedachtengoed past. Hallo vrije meningsuiting?

public speakingEr waren ook positieve dingen. Ik ben niet helemaal een monster. Gelukkig. Zo kom ik kalm en rustig over. Ben ik geen zenuwpees. Doe ik geen gekke dingen met armen en handen. Geen Jennifer Jennings voor mij. Ben ik ondanks het sneltreintempo toch verstaanbaar. Al een geluk. Gebruik ik veel voorbeelden. Kan ik zelfs over dingen waar ik niets van weet minutenlang praten. Lullen, noemen ze dat ook wel eens. Improvisatie is mijn beste vriend. Hoera. En ik ben naturel. Niet de make-up dan, maar mijn manier van doen en praten. Ik animeer mijn publiek en ik ben niet saai en slaapverwekkend. Gelukkig, ik hou namelijk niet zo van geeuwen.

Al bij al valt het dus nog mee. Hoezee. En jij? Ervaring met spreken voor groepen of lesgeven? Wat zijn je minpunten en wat net je hele sterke punten?

Lekskes,

Ann-Sophie

9 gedachtes over “Public speaking.

  1. Ik ben er niet bang voor, en ik kan me ook redelijk verwoorden (babbelen koetjes en kalfjes ben ik dan weer slecht in), maar mensen praten snel door me heen, of luisteren niet eens haha!
    ( daarom ben ik maar gaan schrijven;-)

    Like

  2. ik heb ook (meer dan eens) dergelijke cursussen al gevolgd. Zoals je schrijft, het is vaak confronterend om jezelf bezig te zien. En er worden ook veel fouten gemaakt bij het presenteren. Daarom is zo’n cursus heel nuttig. En al doende leert men, ook hier doet ervaring wonderen!

    Je houdt op de foto zelfs je hoofd schuin!

    🙂

    Like

  3. Ik heb er een hekel aan om voor publiek te praten. Ik word rood, krijg zweethanden, black-outs en ik verstijf helemaal. Ik ben dan totaal de controle over mezelf kwijt. Het ergste van al is dat ik af en toe voor publiek moet zingen. Dat is sterven.

    Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s