Opgeruimd staat netjes.

Rommel maken, ik kan het als de beste. Echt. Mijn kamer was altijd een vreselijke mesthoop. Een stal. Ik moest bijna klimmen om aan mijn bed te geraken. Hopen kleren bezaaiden de vloer, tientallen paren schoenen lagen ergens tussen die kleren en mijn juwelen, tassen en accessoires lagen verspreid over het hele huis. Het was niet om aan te zien. En best een beetje beschamend eigenlijk. Ik hoopte steeds dat er niemand mijn kamer binnenkwam. Ik haatte mijn kamer. Teveel kleren en te weinig kast wast altijd mijn uitleg. Maar dat is een excuus. Eigenlijk ben ik gewoon rommelig. Punt. Simpel as that. Of je nu duizend kasten hebt of twee, je moet het nog altijd zelf op een kapstok en in de kast hangen. Excuses dus. Opnieuw en opnieuw.

Maar op een gegeven moment was ik het beu. Kotsbeu. Spuugzat. Ik haatte het om kei hard op een of ander voorwerp te stappen als ik naar mijn bed liep. Ik haatte het om ergens in een of andere hoop te zoeken naar een of ander kledingstuk. Ik haatte het om niet te kunnen zien wat ik allemaal heb. Ik haatte het om ’s nachts in het donker over allerlei te struikelen. Ik haatte het om steeds het idee te hebben dat ik niets had om aan te doen. Gewoon omdat ik het niet vond.

Ik maakte er korte metten mee, met de rommel. Zakken werden gevuld met kleren die ik toch niet meer aan deed, en gedoneerd aan het goede doel. De andere kleren werden netjes opgehangen of opgeplooid en in kasten of aan rekken gehangen. Schoenen werden verhuisd naar beneden, naar de schoenenkast waar ze thuis horen. (Oke, ze staan er nog naast, maar ooit ben ik ook dat spuugzat en ruim ik dat eens grondig op). Ik herontdekte massa’s kleren. Geweldig. Overige rommel werd verwijderd en weggegooid. Juwelen, accessoires en co werden netjes in manden gelegd. Boeken werden rechtgezet. Kastjes van Ikea werden in elkaar gestoken. Er werd grondig gepoetst, ook overal achter, in en onder. Mijn kamer was eindelijk af. Opgeruimd. Klaar.

Een maand geleden deed ik dit. En ze is nog altijd proper en rommelloos. Opgeruimd staat netjes. Spik en span. En ik ben er eigenlijk wel content van, van mijn kamer. Ik shop elke morgen, of zelfs meerdere keren per dag in mijn eigen kleerkast. Ik heb al dingen gedragen die ik eeuwen niet meer aangehad heb en ik heb nog honderden ideeën en weet nog tientallen nieuwe combinaties. Mijn bed slaapt beter dan ooit met die massa kussens erin. Ik kan in weer in mijn spiegel kijken zonder eerst allerlei aan de kant te moeten gooien of duwen. En ik weet eindelijk weer wat lezen. Ik vind het er eigenlijk wel leuk, in mijn ‘nieuwe’ kamer. En het beste van al, ze wordt al meer dan een maand elke week liefdevol opgeruimd.

PicsArt_1408884521164[1] PicsArt_1408884648580[1] PicsArt_1408884906746[1]PicsArt_1408896419957[1]PicsArt_1408890463909[1]PicsArt_1408890550942[1]PicsArt_1408896464263[1]PicsArt_1408889000807[1] PicsArt_1408891021948[1]

Lekskes,

Ann-Sophie

 

7 gedachtes over “Opgeruimd staat netjes.

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s