The sound of silence.

Soms, heel soms, word ik erg stil van iets. Muisstil zelfs. Vanzelfsprekend word ik stil van hele erge, vreselijke en verschrikkelijke dingen, zoals dat busongeluk met die kinderen een paar maanden geleden. Voor zo’n dingen zijn nu eenmaal geen woorden. Maar soms word ik ook stil van andere dingen. Niet heel vaak, maar het gebeurt. Heel uiteenlopende dingen. Een film, een liedje, een fragment op televisie, een zin in een boek, een gesprek dat ik ergens opvang enzovoort enzovoort.

Alledaagse dingen die anderen helemaal niets doen.  Doodgewone dingen. Ik kan niet zeggen wanneer het gebeurt, het overvalt me. Ineens, boefbaf, heeft iets me geraakt. Plotseling, tussen de soep en de patatten zeg maar, word ik stil van iets.

Vandaag had ik ook zo’n stil moment. Het dagelijkse avondbezoekje aan de oma (die van Leuven, die langs mijn mama’s kant dus) zat erop, en samen met mama reed ik naar huis. De gesprekken in de auto gingen over vanalles en nog wat en over niks in het bijzonder. Uiteraard stond de radio aan, als achtergrondgeluid bij onze gesprekken zeg maar. Toen we bijna thuis waren, klonk er ineens een prachtig deuntje door de boxen. Het deuntje van een liedje dat ik al honderden, wat zeg ik, duzenden, keer gehoord heb. Maar nooit was me opgevallen hoe mooi dat liedje was. Lied eigenlijk, liedje is een understatement van formaat. Maar schoon dat ik het vond. Ik werd er stil van, kreeg het warm en koud en wist toch wel voor de volle twee minuten niet wat zeggen. Zo stil, dat het zelfs niet onmiddellijk in me op kwam de radio luider te zetten, om het beter te kunnen horen. Of om er meer van te genieten.

Eenmaal thuisgekomen zette ik het lied nog eens op, en nog eens. Het klonk goed, vanzelfsprekend. Het is een ijzersterk lied, een klassieker. Zo eentje waar je met gemak tientallen keren na elkaar naar kan luisteren zonder het beu te zijn. Zo eentje dat je veel te weinig hoort op de radio. Maar hoe mooi ik het ook vond, ik werd er niet opnieuw stil van. Raar is dat, vind ik. Het ene moment raakt iets je tot op het bot, en nog geen vijf minuten later doet het je niets meer. Of toch niet veel. Hoe kan dat, vraag ik me dan af? Is het een samenloop van omstandigheden die het hem doet? In mijn geval daarnet was dat dan het wiegende gevoel in combinatie met de ondergaande zon en de leuke gesprekken met mama, gespijsd met die muziek op de achtergrond. Niet echt een moment dat je met het woord speciaal omschrijft.

Waarom overvalt iets je zo plots? Waarom ben je op het ene moment vatbaar voor iets en enkele tellen later al niet meer? Waarom ben je soms gevoelig voor iets en dan weer niet meer? Ik weet het niet, ik heb geen antwoord op deze vragen. En eerlijk gezegd wil ik het ook niet weten. Zou de magie van het moment teniet doen denk ik, de stilte zou niet meer zo stil zijn, de verwondering niet meer zo groot. Gewoon laten gebeuren, en genieten. Vooral genieten. Heb jij soms ook van die momenten, lieve lezer, dat je heel erg stil van iets wordt? Dat je even niet meer weet wat zeggen?

Het lied waar ik zo stil van werd. Luister en geniet, zou ik zeggen!

Lekskes,

Ann-Sophie

2 gedachtes over “The sound of silence.

  1. Ik denk dat het vaak te maken heeft met de emotionele toestand waarin je je bevindt en als vrouw heeft dat ook vaak te maken met de hormonen, hoe erg we dit ook vinden :-),…….maar ik denk dat iedereen ervaart wat je beschrijft,…..ook als ik voor mezelf spreek,…..

    Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s