Pinteresting!

Sociale media is verslavend. En vermoeiend. Eens je verkocht ben aan een of andere sociale media netwerk, kan je niet meer zonder. En het is echt onmogelijk om werkelijk van alles up to date te blijven, ook al doe je nog zo je best. Bij mij begon de verslaving lang geleden met MSN. Toen ik een jaar of dertien à veertien was, was het helemaal hip and happening om MSN te hebben. Wie geen MSN had, hoorde er niet bij. Dagelijks een uurtje chatten was bijna verplichte kost. Net zoals de ellenlange profielnamen met duizend hartjes, emoticons en geciteerde teksten uit tophitjes van de moment. Stiekeme liefdesverklaringen waren eveneens veel voorkomend. Stoer dat dat was, ongelooflijk. Belachelijk dat dat was, achteraf bekeken dan toch, ongelooflijk! MSN bleef een veel gebruikt medium, maar toen ik een jaar of zestien was kwam Netlog ineens om de hoek piepen. Op Netlog moest je heel wat informatie over jezelf prijs geven, gaande van ASL tot welke cocktails je graag drinkt en wie je stiekeme crush is. Vriendenboekjes voor gevorderden eigenlijk. Het was ook absoluut noodzakelijk een profielfoto te hebben die zo getrokken zou kunnen zijn in het glazen straatje. Samen met deze hoerige spiegelfoto’s werd het begrip Netlogsletje geboren. Ik moet bekennen, ik was er eentje.

Hoe leuk Netlog in het begin ook was, het ging al snel vervelen. Complimentjes van jongens die je van haar noch pluimen kent, zijn eventjes leuk, maar uiteindelijk heel erg leeg. Als je even verder klikte en op hun profiel terecht kwam, kon je zien dat ze bij nog minstens zevenendertigduizendvierhondervijfenzestig andere meisjes gelijkaardige, zij het niet dezelfde gecopypastete, commentaren, inclusief kusjes en hartjes, achterlieten. Ook toonden die profielen wat voor onnozele, belachelijke en johnny-achtige jongens dat eigenlijk wel niet waren. Niet echt het type ‘ideale schoonzoon’. Toen ik dus verveeld werd door Netlog, begon Facebook aan zijn opmars. Op school werd Facebook al smalend een tijdje Fuckbook genoemd. Maar aangezien ik een Netlogsletje was, was het maar een kleine stap naar Fuckbook! Wat er zo fuck was aan Facebook heb ik nooit begrepen. Je kan wel wat geile kerels of naakte grietjes posten op elkaars wall, en ook hier heb je veel kans je hoerige spiegelfoto’s met de wereld te delen, maar verder zag, en zie, ik niet veel van die fuck.

Verslavend, dat was, en is, het wel. Je komt vanalles en nog wat te weten over je medemens. De informatie ligt zomaar te grabbel op internet. Zalig vind ik dat. Beter dan de Story, het gaat namelijk over echte mensen die ik echt ken. Uren kan ik mij er mee zoet houden Facebookprofielen te bekijken, te ontdekken dat dat ene meisje het gedaan heeft met die ene jongen, of dat persoon x en y elkaar al jaren kennen, dat je vroeger buurmeisje gaat trouwen, een jongen uit de lagere school in het buitenland woont enzoverder enzovoort. Ik dacht eigenlijk dat ik het met Facebook allemaal gehad had, maar niets bleek minder waar. Ineens uit het niets fladderde daar aan, de heldere hemel van de sociale media netwerken, een lief, klein, schattig blauw vogeltje. Tweet zei dat vogeltje en Twitter was geboren. Terwijl je op Facebook nog min of meer ergens een connectie moest hebben met de persoon waar je ‘bevriend’ mee wordt, is dat op Twitter helemaal niet meer nodig. BV’s, politici of bekende wereldburgers, je kan ze allemaal gewoon op de voet volgen. Obama die meldt dat zijn hond naar de kapper geweest is, Eva Daelman die supporter voor de gebroeders Borlée, Wim Ballieu die het een en ander te vertellen heeft over zijn ballen (de gehaktballen bedoel ik, voor de dirty minds onder jullie) … Zeer leuk vind ik dat. Weeral. En ook hieraan ben ik verslaafd.

Daarnaast heb je ook nog Instagram. De kiekjes die je neemt met je smartphone worden onmiddellijk de wereld in gestuurd via deze ienieminie applicatie. Ook hier kan je volgen wie je wilt. Instagram gaat nog een stapje verder dan Twitter. Op Twitter zijn het nog de woorden van de bekende en minder bekende medemens die een groot publeik bereiken, maar op Instagram zijn het beelden. Momentopnames uit het dagelijks leven. En je weet wat men zegt, een beeld zegt vaak meer dan honderden woorden. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik ook voor deze rage ben bezweken. Mijn laatste nieuwe ontdekking en mijn grootste liefde voor het moment is Pinterest. Deel wat je denkt aan de hand van beelden. Niet je eigen foto’s maar prenten, quotes, tekeningen, foto’s, reclameboodschappen en nog zoveel meer. Onnozel dacht ik eerst, maar ik leer mijn eigen goede vrienden er beter mee kennen. Wist ik veel dat zij later graag een gele kast in hun huis willen of dat ze een zwemvijver veel en vele mooier vinden dan een zwembad. Dat een ballonnenfeestje hun ultieme droom is of dat ze als kind fan waren van hetzelfde boekje als ik? Ook hier zeggen die beelden meer dan honderden, zelfs duizenden woorden.

En toch is het niet alles, die sociale media. Eigenlijk is het niet eens echt sociaal. Iedereen zit, in zijn eentje, aan zijn computerscherm of smartphone gekluisterd. Er gaat niets boven een goede babbel bij een frisse pint. Om daar dan weer foto’s van te trekken om te Instagrammen, te Twitteren of te Facebooken, maar dat laten we nu eventjes buiten beschouwing! Morgen staat er trouwens weer een nieuwe hype voor de deur, en daarbij heb ik het over heel wat andere sociale netwerksites nog niet eens gehad. Zoals ik daarnet al schreef, het is allemaal verschrikkelijk interessant, maar onmogelijke om te blijven volgen.

Lekskes,

Ann-Sophie

5 gedachtes over “Pinteresting!

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s