Growing old is inevitable, growing up is optional!

Nog iets meer dan een week en het is zover. Mijn verjaardag, horror oh horror. Wat in godsnaam is daar nu erg aan, denk je waarschijnlijk. Wel lieve lezer, speciaal voor jou zal ik dat eens haarfijn uit de doeken doen. Een aantal jaren geleden, drie om precies te zijn, werd ik twintig. Iets om naar uit te kijken vinden velen. In eerste instantie keek ik daar ook naar uit, tot de mensen in mijn omgeving allerlei nare dingen begonnen te zeggen in verband met mijn verjaardag en met de twintigerjaren. ‘Ooh, twintig, dan krijgt ge een nieuwe voordeur’ en ‘welkom op tram twee’ waren veel gehoorde horrorwensen. Er was niks mis met mijn oude voordeur. Nog niets aan, als ik ze eens poetste blonk ze nog als nieuw. En waarom zou ik tram twee willen nemen als er ook een tram een bestaat? De eerste tram is verdorie toch sneller zeker?

‘Je wordt twintig, je apenjaren zijn nu voorbij, tijd om echt volwassen te worden.’ Waarom moet ik potverdorie van de ene dag op de andere dag volwassen worden? Je krijgt heel wat tienerjaren om te puberen, maar dat volwassen worden moet op een dag gebeuren. Klopt iets niet. En wie zegt dat ik überhaupt al wel volwassen wil worden? Volwassener, daar ben ik mee akkoord, maar echt volwassen ,nee danku. Misschien ligt dat aan mij, maar voor mij staat volwassen zijn gelijk aan saai zijn. Aan veel thuis zijn, weinig buiten komen en veel werken. Niet echt iets om naar uit te kijken vind ik.

Ook al wil je iets niet, een dag kan je niet uitstellen. Ik werd dus twintig, maar in mijn hoofd was ik nog steeds negentien. Al bij al viel het nog mee. Feestjes werden nog steeds bijgewoond, cafés bezocht, de eerste grijze haren waren nog nergens te bespeuren en ook van rimpels had ik nog geen last. Gelukkig maar. Het jaar erop werd ik eenentwintig. Nu kwamen pas echt de preken over volwassenheid, iets uit de tijd van mijn grootouders, toen je pas volwassen werd op je eenentwintigste. Ik vond het niets speciaals, gewoon een verjaardag als een ander. Met bijhorende kater uiteraard. De kater werd verteerd, het feit dat ik eenentwintig was bleef helaas wat langer nazinderen. Zeker toen ik in september besloot van studie te veranderen. Ik zou terug op de schoolbanken zitten tussen ukkies die recht van de middelbare school kwamen, en nog heerlijk jong waren. De twintig nog niet in zicht. Ik had er wat schrik voor, maar het viel mee. Nee, niet waar, het viel fantastisch goed mee. Dat ik in mijn hoofd nog steeds negentien was, zat daar zeker voor iets tussen.

Op mijn eenentwintigste werd ik zeker nog niet volwassen. Volwassen in mijn betekenis van het woord: thuis blijven, binnen zitten en werken. Ook dat jaar werd er gefuifd, gedronken, gefeest, op trot gegaan, een festival afgeschuimd en nog veel meer. Forever twenty-one, ik zou het wel willen. Dan kwam de dag dat ik tweeëntwintig werd, met die tweeëntwintig had ik verrassend weinig problemen. Waarom? Geen idee, misschien vond mijn onderbewustzijn het een schoon getal. Mijn vrienden, de jonge ukkies, maakten er wel wat mopjes over en de term ‘oud besje’ zoefde hier en daar rond mijn oren, de oudere generatie vond het dan weer scha en schande dat ik hun de oren van hun kop zaagde over mijn leeftijd terwijl ik nog maar piepjong ben. (In hun ogen dan toch). Ook op mijn tweeëntwintigste werd ik, gelukkig, nog geen saaie volwassene, tenzij dat deze week ergens op een of andere magische manier moest gebeuren.

Volgende week word ik drieëntwintig. Oud vind ik het. Hoewel tweeëntwintig worden me weinig deed, vind ik drieëntwintig een ramp. Binnen twee jaar zit ik al in de helft van mijn twenties. Ik ben al bijna geen jonge twintiger meer, laat staan prille twintiger. Ook als ik foto’s van nu en een paar jaar geleden vergelijk, zie ik, helaas, toch wel heel duidelijk dat ik ouder ben. Bij het in de spiegel kijken ontdek ik rimpels. Niet dat ik eruit zie als een gerimpeld oud vrouwtje, maar toch. Voorlopig ben ik wel de enige die ze ziet, mijn minirimpels. De gelukkigen, of ongelukkigen, aan wie ik er iets over vraag of tegen wie ik erover zaag of klaag, zien ze niet. Meestal moeten ze eens heel hard lachen. (Oef?)

Maar ik heb mezelf voorgenomen er niet meer over te zagen. Je kan een verjaardag niet tegenhouden, iedereen wordt ouder. Vanaf je vijfentwintigste takel je af, hoor ik hier en daar wel eens vliegen. Dus moet ik me eigenlijk nog geen zorgen maken. En trouwens, stiekem blijf ik forever twenty one. Dit jaar ga ik er dus van genieten, in plaats van te lopen mokken en duzend keer te checken of er nog geen grijs haar of een extra rimpel te bespeuren valt. Wat ik dan ga doen voor mijn eenentwintigste/drieëntwingtigste verjaardag? Ik weet het, buiten een paar goudgele pretcilinders drinken en genieten van de stapels cadeautjes, nog niet precies. Originele, leuke ideeën zijn steeds welkom.

Wat die cadeautjes betreft. Vrienden vragen me om de haverklap wat ik wil. Blijkbaar ben ik de moeilijkste persoon op aarde om een cadeau voor te kopen. Vreemd vind ik zelf, want ik hou van heel veel en heel verschillende dingen. Elke keer als ik in ’t stad of in een winkel kom zie ik heel veel dingen die ik hebben wil. Ik moet ook altijd keuzes maken en de meerderheid van wat ik wil, terugleggen. Lijkt me dus een eitje, een cadeau kopen voor mij. ‘Maak eens een lijstje, of blog er eens over’, zei menig man mij menig maal. Een lijst bloggen over wat je wil, klinkt nogal hebberig en daar doe ik niet aan mee. Hoewel ik niet zal ontkennen dat ik een material girl ben. Vind jij het moeilijk om een gepast cadeau voor iemand te vinden? Of ben jij de king of queen van de originele cadeaus? Zelf al veel miskopen gedaan of rampcadeaus gekregen? Ik ben benieuwd.

Lekskes,

Ann-Sophie

12 gedachtes over “Growing old is inevitable, growing up is optional!

  1. Nou, bedankt Ann-Sophie, ik vond 25 worden al akelig en nu kan ik door jouw “vanaf je 25ste takel je af”-zin nog een half jaar lang daarover piekeren 🙂 Happy birthday iig al!

    Like

  2. Ik zie de 3 naderen en dat is echt ongelooflijk confronterend.
    Met 20 had ik totaal geen problemen. Maar nu die 30…. jaagt me echt de stuipen op het lijf.

    Maar toch happy birthday meid!

    Like

  3. Mijn God, jij krijgt het nog zwaar de rest van je verjaardagen! Als je 23 al oud vindt! Ik word binnenkort 46…dat is al dicht naar de 50…das pas eng!
    Enniewee…alvast fijne verjaardag. Maak er een mooie dag van 🙂

    Like

  4. Ik word deze zomer 24 en ik ben daar ook niet zo blij mee… 22 vond ik ook leuk aangezien ik op de 22ste dag geboren ben. 24 en daarvan zal ik 21 jaar op der schoolbanken hebben doorgebracht!

    Like

    1. Jij bent dus ook een zomerjarige! 🙂 (niet leuk eigenlijk, iedereen is altijd op vakantie)
      Ik bevind me ook al 20 jaar op de schoolbanken. Lijkt super lang als je dat zo ziet staan, en toch is de tijd gevlogen!

      Like

  5. ‘k word bijna 20, maar voel me nog steeds jong en rimpelloos 😉
    ‘k moet nog steeds een cadeau zoeken, maar heb wel al een paar ideeën op het oog.. snel nog eens afspreken is dus de boodschap!

    Like

    1. snel afspreken is zeker de boodschap! 🙂
      Da’s goed dat je je nog jong en rimpelloos voelt! Ik ben nog jong en (redelijk) rimpelloos, maar toch voel ik mij niet zo! Haha. (precies dat ik een complex heb)
      Ik ben benieuwd wat het cadeautje wordt! 🙂

      Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s