Met mijn hoofd in de wolken.

Mijn computer staat op mijn bureau. Logisch, hoor ik je denken, waar anders. Maar het is belangrijk. Voor mijn verhaal, of uitleg of hoe je het wil noemen en je moet ergens beginnen, niet waar. Dus, mijn computer staat op mijn bureau. Mijn bureau staat tegen de muur en onder het schuine dak. In dat schuine dak en boven mijn bureau bevindt zich een Velux. Je kent dat wel, zo een schuin dakraam dat je kan openklappen en kantelen. Als ik op mijn bureaustoel zit, achter mijn computer die, voor alle duidelijkheid, op mijn bureau staat kan ik perfect door de Velux kijken. Als ik door dat raam naar buiten kijk zie ik de lucht. De blauwe of grijze lucht overdag, de roze lucht bij valavond en de zwarte lucht in’t putteke van de nacht. Ik bewonder het wolkendek. Soms is het grijs en grauw met dreigende, zwarte wolken waarin zich bakken regen bevinden. Andere keren zie ik kleine, witte, schaapachtige wolkjes die vrolijk aan de hemel mijn raam voorbij dansen. Op de mooiste dagen zie ik zelfs helemaal geen wolkjes, enkel staalblauwe lucht. Zo blauw dat het pijn doet aan je ogen om er naar te kijken. Heel af en toe, als ik geluk heb en als de zon schijnt en het regent en het dus kermis is in de hel, dan zie ik een regenboog.

Ik dacht dat twee schildersdoeken genoeg zou zijn; één voor het weer met wolken, en één voor het weer met zonneschijn. Maar al gauw nadat ik het zonnige moment begon te registreren veranderde het licht; daardoor waren twee doeken niet meer voldoende om een waarachtige impressie van de natuur neer te zetten.
Claude Monet

Het is net een schilderij, dat raam van mij. Een kader met een kunstwerk erin, een kunstwerk dat er iedere minuut van de dag anders uitziet, zoals Claude Monet heel lang geleden zei, een werk met duizenden gezichten. Ik hou er van, ik zou het niet meer kunnen missen. Als ik even geen inspiratie heb om iets te schrijven, als ik moet leren maar ik heb geen zin of de motivatie bevindt zich in Timboektoetoe, dan kijk ik door mijn raam naar mijn stukje lucht. Ik zie de gekste figuren in de wolken die passeren, ik tel op bewolkte dagen hoeveel seconden de zon door het dikke wolkendek komt priemen, ik draai met mijn hoofd om het mooiste beeld te krijgen van mijn stukje luchtruim of ik wacht tot er een vogel voorbijvliegt. Uren heb ik al zitten kijken naar mijn schilderij, uren al was ik met mijn hoofd in de wolken. Ik bedoel de echte wolken, niet de figuurlijke wolken van het verliefd zijn. Hoewel, soms ben ik met mijn hoofd ook in die wolken. Maar niet vandaag, vandaag zat ik met mijn hoofd in, bij en rond de echte wolken. Op het programma stond werken voor school. Wat ik werkelijk deed was de opdracht lezen, naar de wolken kijken, nog eens naar de wolken kijken en nog eens en uiteindelijk beseffen dat ik niets gedaan heb voor school maar de wolkenstand van vandaag wel perfect kan analyseren. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat een voorbijvliegende vogel even knipoogde naar mij, een teken van herkenning. Zoiets van: ik weet dat jij weet dat ik het weer. Je kent dat wel! En wat dat werken betreft, achja, het is lazy sunday voor iets he!

Lekskes,

Ann-Sophie

 

3 gedachtes over “Met mijn hoofd in de wolken.

  1. Ik heb jammer genoeg geen dakraam. Ik zou misschien meer opletten moest ik dat wel hebben. ik heb altijd het geluk dat er wel een of andere schone vogel in de boom naast mijn raam komt zitten…

    Like

  2. Hey, dat heb ik ook! 😀 Soms doet het inderdaad pijn aan je ogen, helemaal als je een wit raamkozijn hebt en de zon daarop weerkaatst.. juch.. hoofdpijnverwekkend. Het ziet er wel altidj gorgeous uit. 🙂

    Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s