Weekend aan zee.

Ik ben eigenlijk geen cinemafan. Een combinatie van verschillende factoren. Ten eerste is er steeds de veel te luidde muziek die door de boxen knalt en zeker de wettelijke geluidsnormen overschrijdt. Quà spanning en quà spektakel zijn die decibels natuurlijk schitterend, maar mijn oren gaan er werkelijk van suizen. Met momenten denk ik soms zelfs dat mijn trommelvliezen het gaan begeven. Minister Schauvliege, in plaats van het kleine cafés en jeugdhuizen zo moeilijk te maken, zou u beter eens de cinemazalen in ons Belgenland op het matje roepen. Daar kan het zeker heel wat stiller. Daarnaast heb je nog het constante gekraak en geritsel van popcorn, chips en andere caloriebommen op de achtergrond. Zonder al dit gekraak, moest de film al niet zo luid. Maar ik beken, ik draag zelf ook steeds mijn steentje bij tot het gekraak en geritsel dat permanent als achtergrondgeluid waar te nemen is. In het kader van de gezelligheid, je kent dat wel. Wat ik ook vreselijk storend vind is het oplichten van gsmdisplays. Niet enkel tijdens de reclameblokken of voor de film echt begint, neen hoor, de hele film door. Zelfs op de meest spannende momenten en tijdens de meest romantische kus- of vrijscènes zie je flikkerende lichtjes van gsm. We zitten hier niet in het sportpaleis tijdens een of ander melig concert van Marco Borsato of dergelijke waar om ‘electronisch’ kaarslicht gevraagd wordt. Je liefste zoetekoekske of schetebezeke of je overbezorgde moeder, vader, oma, opa, nonkel, tante of overbuurvrouw kunnen vast wel een uurtje zonder jouw aandacht. Dan is er nog het aanhoudende gebabbel van mijn mede-cinemaganger. Ik praat ook, dat weet ik. Hoewel ik mijn best doe om te zwijgen, maar blijkbaar kan ik dat niet langer als een kwartier. Maar als je dan toch die hoge nood om te praten niet kan onderdrukken, beperk je dan alstublieft tot het becommentariëren van de film of af en toe een kleine, korte mededeling in het thema van de film tegen je buur. Roddels over wie het met wie doet, welke kleur die rare snuiter uit je buurt haar lokken nu weer gegeven heeft en of je al dan niet drie paar nieuwe schoenen geshopt hebt vorige week, kunnen perfect wachten tot na de film. En praat ook vooral niet te luid. De mensen die drieëntwintig rijen lager of hoger zitten moeten je echt niet kunnen horen. Daar komt nog eens bij dat je dit alles krijgt voor de zachte prijs van €9, of toch iets in die buurt.

Weekend aan zee was zo’n film die ik heel graag wou zien. Vier vrouwen, hechte vriendschap, een weekend en veel testosteron. Een film naar mijn hart, leek me. Wachten tot de film op DVD of Bluray in de rekken van de Fnacs en Free Recordshops ligt, duurt me te lang. Vorige week zette ik dus mijn cinemahaat even opzij en begaf me naar een bioscoopcomplex. Kinepolis Leuven kreeg het genoegen verblijd te worden door mijn bezoek. Het was een goeie film. Ik heb veel gelachen en me weinig geërgerd. Over de film wil ik verder niet te veel uitwijden, kwestie van jullie kijkplezier niet bij voorbaat te vergallen. Ga kijken en oordeel zelf zou ik zeggen. Wat ik wel opsteek uit de film, is dat vriendschap toch iets schoons is. Nee, dat wist ik eigenlijk al, de film bevestigde het gewoon nog eens.

Lieve, schone vriendinnen en stoere binken van vrienden, ik zou niet zonder jullie kunnen. Al die toffe momenten: karaoke zingen in een lege karaokebar, strukkedukke op een pleintje ergens in Leuven, eindeloze fotoshoots houden, kilometers wandelen door de koude en de regen omdat de laatste nachtbus altijd te vroeg komt, bierkaartjes in brand steken met brandende alcoholshots, zorgeloze vakanties, veel te lang in de zon liggen, iets te veel drinken tijdens een televisieopname, vanuit de auto op arme, nietsvermoedende voorbijgangers roepen, droevige, ernstige en diepzinnige gesprekken voeren in dronken toestand, ’s nachts vanuit de duinen bellen naar de radio, wijn stelen in een restaurant in Sicilië, enkel kledingstukken passen (en soms ook kopen) die afschuwelijk lelijk zijn, uren telefoneren, vrouwen in een mannencafé die een meter bier bestellen, skinnydippen in een ijskoude zee en weekendjes aan zee. Natuurlijk zijn er nog veel meer herinneringen, maar dat zijn er duizenden, neen, miljoenen zelfs, in elk geval veel te vele om op te sommen. Ik hoop, dat als we allemaal wat ouder zijn, en zelfs als we oud en versleten zijn en allemaal oude besjes zijn, nog duizenden, of zelfs miljoenen van die toffe herinneringen aan dat lijstje kunnen toevoegen. Lieve vrienden, wanneer gaan we nog eens naar zee?

Lekskes,

Ann-Sophie

Een gedachte over “Weekend aan zee.

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s