I love the 90’s!

De nineties. De jaren negentig. Het is plots weer hip, dat decennia. De radiostations hebben hier zeker een aandeel in. Op zeer regelmatige basis worden de o zo foute dancehits uit de tijd van toen gedraaid en overal ter lande worden I love the 90’s fuiven georganiseerd. Van in de kleinste dorpsfeestzaal tot in de grootste evenementenhal. Zelfs in de modewereld duiken weer elementen op uit die jaren negentig. (Of dit een goede zaak is, is een andere vraag). De nineties revival, om er een mooie term op te plakken. Vanavond ga ik de 90’s herbeleven, op muziekgebied dan toch. Hoewel ik muzikaal Nirvana en dergelijke verkies boven foute dancehits, zullen het toch vooral deze laatste zijn die de hele avond door de boxen schallen. Niet echt een muzikale hoogmis, maar een feestje wordt het gegarandeerd.

Hoewel ik nog net in de 80’s geboren ben, ben ik echt een kind van de 90’s. Of neen, ik was een kind in de 90’s. Je leest er wel veel over, over die zogeheten nineties en de typische dingen van toen, maar daarnet vroeg ik me af wat ik mij nog herinner van mijn jaren negentig. Bij mij bestonden deze jaren vooral uit naar school gaan en spelen. Ik ging naar school in de, toen nog, kleine dorpsschool en zat in een kleine klas. Met zeventien waren we, niet veel dus. Op school ruilden we flippo’s en speelden we uren aan een stuk kus of kot. Kus of kot, het was echt het allerleukste spel dat er bestond. Het was de ideale populariteitsmeter en je wist steeds wie op wie was. Thuis werd er naarstig gespeeld op de gameboy, zo’n grote grijze Nintendo classic had ik. Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik stikjaloers was op alle kinderen die zo’n mooie, kleine, felgelkleurde Nintendo Pocket hadden of iets later zelfs een met kleur.

Natuurlijk had ik ook een Tamagotchi. Eerst mocht die mee naar school, maar na een tijdje werd het continue gepiep in de klassen wat teveel, en moest hij verplicht thuisblijven. Er zat niets anders op dan oma de kneepjes van het vak te leren. Trouw voedde en verschoonde mijn oma om de zoveel uur de Tamagotchi. Mijn mama daarentegen, dat was wat anders. Ze was niet zo’n fan van dat ding. De dag in de week dat zij thuis was, ging de Tamagotchi steevast dood. Ze vertikte het om hem eten te geven. Een drama vond ik het toen, logisch vind ik het nu. Er was ook zo’n liedje dat over een Tamagotchi ging. Geweldig lied vond ik dat, ik kende het knal vanbuiten (en nu nog steeds). Verder luisterde ik uiteraard ook naar de Spice Girls. De ‘rooie’ vond ik de coolste, posh spice de mooiste. Daarnaast waren er nog de Backstreet boys, Five, Britney Spears, 2 unlimited, 2 Fabiola en noem maar op.

Verder waren er nog de inlineskates. Rolschaatsen, maar dan met vier kleine wieltjes achter elkaar. Het terras de thuis, de koer van oma en de zeedijk werden door mijn zus en mezelf onveilig gemaakt door deze ondingen op wielen. Als we de inlineskates beu waren, was het de beurt aan de step. Ook hiermee werden terras, koer en zeedijk onveilig gemaakt. En af en toe ook de openbare weg. Ook herinner ik mij nog dat ik dolgraag een Baby G wou. Een duur, lelijk horloge met veel technische snufjes. Was er onlangs nog over bezig tegen mijn mama. Ik vroeg me af waarom ik zoiets lelijks ooit gewild had, tot ze me fijntjes wees op de gelijkenissen tussen de Baby G en de Ice Watch. Mijn geliefde Ice Watch is plots toch heel wat minder geliefd door mezelf.

Tot zover mijn herinneringen aan mijn nineties. Wat herinner jij je nog, liever lezer, van jou nineties?

Lekskes,

Ann-Sophie

3 gedachtes over “I love the 90’s!

  1. De grunge scene vs de gabberscene. Ik hoorde meer bij die eerste. Sjonnies en Anita’s, hakkuh en de sita werd weer helemaal in. Voor mij was het m’n middelbare schooltijd. Het schoolplein was in tweeën gedeeld met aan de ene kant de alto’s en aan de andere kant de gabbers met hun kale koppen, de meisjes half kaal, strak gekleed in hun aussies of cafello’s. Echt hilarische tijd. Keihard gelachen om al die jankende bakvissen toen Take That uit elkaar ging, later wel naar een concert van Robbie Williams geweest. Glorieuze tijden voor mijn club, Ajax. Leuk decennium!

    Like

    1. Die dingen op het schoolplein heb ik nooit meegemaakt. Ken ze enkel uit de films! 🙂 Jankende bakvissen in verband met popgroepen en dergelijke die splitten of uit elkaar gaan, is ook in mijn tienerjaren een bekend fenomeen.

      Like

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s