Meisjes zijn ’t allerschoonste op aard.

Een doordeweeks avondje voor tv hangen met zus en mama, in de zetel onder een dekentje. Hoe mooi het weer ook is, een dekentje hoort er altijd bij. Voor de gezelligheid, dan voelt de zetel wat minder leeg en koud aan en is de film altijd beter. Terug to the point, zo een doordeweeks avondje film kijken, ik vind het altijd plezant. Maar wat doe je als er geen bal op de tv is (zelfs geen film met Doris Day)? Dan raadpleeg je je eigen filmarchief. Allé, dat doe ik, of beter gezegd wij, toch. Na enig gediscussieer – de zus wou Rundskop, mama en ik niet; mama wou Sassy Girl, zus en ik niet; ik wou The Devil Wears Prada, mama en zus niet- hadden we uiteindelijk een film gevonden waar geen van ons drieën enig weerwerk tegen bood. Meisjes was de keuze van vandaag. De film is een dramatische komedie over een vrouw van zeventig, Claire, die ooit in een bandje heeft gezongen samen met drie vriendinnen en opnieuw op het podium wil staan. Ze vraagt aan haar zoon, de ruige R&B muzikant Sid  of hij met haar een bandje wil vormen. Geen sprake van natuurlijk voor een stoere bink als Sid, totdat zijn financiële toestand hem uiteindelijk toch doet zwichten. Hij accepteert om muziek te maken met zijn moeder en haar geschifte vriendinnen, maar wel op één voorwaarde: het moet op zíjn manier gebeuren, met zíjn muziek …

Drama met typische, maatschappelijke problemen als dood, ouderdom en dementie op een niet sombere manier gebracht. De film is heel clichématig opgebouwd, maar bij momenten geweldig komisch, zonder dat het vulgair of platvloers is. We hebben wat afgelachen met ons drietjes, bij het zien van de film. De oude garde die vroegere danspasje bovenhaalt en heftig met de heupen wiegt, de R&B-jeugd die in zee gaat met een orgelist, liefde op een later leeftijd (als een oude schuur in brand staat…)… Het is maar een greep uit de vele grappige scènes. Het ene grappige moment volgt het andere op, maar af en toe ontroert Meisjes ook. De film eindigt niet goed, maar wel schoon en meisjes zijn echt ’t allerschoonste op aard! Verdere details moet je zelf bekijken, kwestie van jullie filmplezier niet bij voorbaat te verpesten. Neen echte aanrader, zeg ik jullie, lieve lezers!

Ik vond het ‘neen echte goeie feelgoodfilm’, maar het schoonste vond ik de boodschap, eigenlijk twee, die er achter schuilging. Of toch de boodschappen die ik erin zag, want ik heb er eigenlijk geen flauw benul van wat de maker van de film wou bedoelen. ‘Doet waarvan ge droomt’ en ‘ge zijt nooit te oud, voor niks’. Zoals ik vorige week al zei, ben ik neen echte dromer. Honderden heb ik er. Vele zijn kleine, onbereikbare en veel te mooie dromen die maar enkele tellen duren, maar er zijn er ook die iets langer door mijn hoofd spoken. Niet dat ik het levensdromen kan noemen, maar ze houden me toch een tijdje bezig. Na het zien van de film heb ik besloten dat ik niet ga wachten tot ik oud ben en versleten, vooraleer ik ze verwezenlijk. Neen, ik ga het nu doen. Leven van droom tot droom. (Klinkt schoon, vinden jullie niet?)

‘Ge zijt nooit te oud’ is iets dat ik beter ook eens in mijn koppeke steek. Ik, een jonge twenty-something, heb nu al problemen met mijn leeftijd. Die nieuwe, tweede voordeur een paar jaar geleden, die was absoluut niet welkom. Verjaardagen vieren, fantastisch. Zo lang het de mijne maar niet is. Ik vind het verschrikkelijk om te verjaren. Het liefst van al zou ik die dag in mijn bed liggen, de dag negeren en vooral geen jaartje ouder worden. Ik smeer dagelijks tonnen anti-rimpelcrème rond mijn ogen, vind het absoluut een verschrikking om mijn leeftijd te zeggen, probeer die wallen met van alles en nog wat te camoufleren en ik laat mensen nooit of te nimmer raden hoe oud ik ben. Ze moesten me maar eens ouder schatten. Tot een paar jaar geleden vond ik dat plezant, als men mij ouder schatte als ik werkelijk was. Mijn mama zei: wacht maar, er komt een dag dat je dat niet meer tof vindt. Ik lachte daar altijd mee, ik snapte mijn mama niet. Maar verdorie, ze had gelijk. Een panische angst om ouder te worden, dat heb ik. Belachelijk. Mijn familieleden snappen dat niet: gij zijt toch nog niet oud, gij zotte trien! Mijn vrienden begrijpen er al evenmin een snars van. Ik ben wel enkele (een à twee) jaar ouder als de meesten onder hen, maar echt oud vinden ze me niet. Ze vinden me sowieso een kieke op dat gebied, dat merk ik aan de vele liefdevolle grapjes en koosnaampjes over dat onderwerp gericht aan ondergetekende. ‘Oud besje’ en ‘ouwe’ zijn maar enkele van die hartverwarmende roepnaampjes. Of is het toch een subtiele hint van die jongere, meer dartele veulens?

‘Meisjes’ deed me inzien dat ik eigenlijk nog niet oud ben. Nog piepjong zelfs. In de fleur van mijn leven. Als oudjes in ‘keep on rocking in the free world‘ slagen, moet mij dat zeker lukken. Mijn volgende verjaardag ga ik met de glimlach tegemoet en ik zal er een echt feestje van maken. Gelukkig is die dag nog enkele, lange maanden van vandaag verwijderd!

Lekskes,
(nog steeds wegens gebrek aan beter)

Ann-Sophie

4 gedachtes over “Meisjes zijn ’t allerschoonste op aard.

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s