Fout of faut?

Ik lag in de zetel in het gezelschap van een stapel donzige kussens die mijn hoofd ondersteunden en een grijs, pluizig Ikea-deken om me warm te houden. Ondertussen keek ik naar een serie. Niet zomaar een of andere onnozele Amerikaanse serie deze keer. De meerwaardezoeker in mij won het dit maal van het giechelende pubermeisje, en ik keek dus naar een goede serie. Eentje met sterke verhaallijnen, geweldige spanningsopbouw en schitterende cliffhangers. Oohja, deze serie was er uiteraard eentje uit de stal van de BBC, want zoals we allemaal wel weten kunnen de Amerikaanse series absoluut niet tippen aan die van Britse makelij. De Britten hebben veel aandacht voor details, goed gefilmd, niet te veel drama maar toch niet saai. Prachtige taal ook dat Brits. Al die uitdrukkingen, die grappige woorden. I love it.

Ik lag daar dus, in mijn zetel. Stiekem kroop ik een beetje weg onder mijn deken, want het was nogal spannend. En eng. En beangstigend. Goed gefilmd ook. Net levensecht. Oké, ik geef toe, ik had wat schrik en was toch wel wat blij dat ik niet alleen thuis was. Het werd nog spannender. En enger. En meer beangstigend. Ik zat ondertussen al op het puntje van mijn stoel. oké, neen, dat is gelogen, ik zat op het hoekje van mijn zetel, maar dat klinkt verre van zo goed als de geijkte uitdrukking ‘op het puntje van mijn stoel’. Maar terug to the point. Het was dus uitermate spannend. En eng. En beangstigend. Kortom, het was bijna de climax van de aflevering. Maar wat zie ik daar ineens onderaan het scherm? Vanuit mijn ooghoek spotte ik in de ondertiteling opeens een kanjer van een dt-fout. “Het werd gevraagT”. Onmogelijk, dat moest ik verkeerd gezien hebben. Ik kwam onder mijn dekentje uit, greep de afstandsbediening en spoelde terug. Ik keek opnieuw en weer zag ik ze staan, de dt-fout. Nog maar eens bekijken want je trekt de vertalingen van een gerenommeerde reeks toch niet zomaar in twijfel. Ik pauzeerde op het juiste moment, en daar zag ik het nog maar eens. Zwart op wit stond ze daar, de, volgens mij, grootste dt-fout uit de ondertitelingsgeschiedenis.

Ik haat spellingfouten. Ik erger me er blauw (en rood en groen en geel) aan. De dt-fouten vind ik nog de ergste van allemaal, soms ben ik plaatsvervangend beschaamd als ik andermans stukjes geschreven tekst lees. Ik heb ook de neiging, als een echte schooljuffrouw, iedereen die spellingfouten maakt, grondig op de vingers te tikken. Mooi praten vindt iedereen belangrijk, maar voor de geschreven taal hebben we nog maar weinig aandacht. Voor mij is het geschreven woord minstens van een even groot belang. De blogger in mij moet het namelijk hebben van dat (juist) geschreven woord.

Britse serie of niet, meerwaardegevend of niet, de dt-fout ergens op het einde van de aflevering was voor mij de grootste anticlimax in lange tijd. Ik heb het einde dan ook niet meer bekeken. De spanning was eraf. Jammer maar helaas.

Ik hoop, lieve lezer, dat ik in the heat of the moment zelf geen kanjers van spellingfouten heb gemaakt en neergepend in deze blog. Moesten jullie er eentje ontdekken, roep me gerust op het matje en tik me streng en kordaat op de vingers, ik zou bij jullie immers hetzelfde doen.

7 gedachtes over “Fout of faut?

Wat jij mij wil zeggen.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s